نمایش پستها با برچسب آه که اینطور.... نمایش همه پستها
نمایش پستها با برچسب آه که اینطور.... نمایش همه پستها
این پُست گاف های گزارشگران فوتبال کشورمان است. از مجله 24 برداشت نمودم.گزارشگرهای ما سوتی میدهند چون:
1-هول میشوند. بنابراین:
- در مراسم تقدیر از عرب براقی(پیشکسوت داوری) بعد از بازی سپاهان و ذوب آهن گزارشگر خودش را به او میرساند و میگوید: بینندگان عزیز در خدمت زنده یاد عرب براقی هستیم.
2-قاطی میکنند. بنابراین:
- گزارشگر بازی سپاهان و استقلال میگوید: وزش باران و بارش باد /امکان برگذاری یه بازی زیبارو از بین برده!
- وقتی در دربی تهران توپ به تیر دروازه میخورد-گزارشگر میگه: تیپو به تور میزنن!
- موقع تعویض یک بازیکن در لیگ/ گزارشگر اعلام میکند: بله.حالا آماده میشه برای ورود به زمان!
3-با زبان فارسی دچار مشکل میشوند.در نتیجه:
- در بازی پرسپولیس با پلی اکریل اصفهان وقتی مهدوی کیا با ضربه سر گل میزند/ گزارشگر میگوید: این گل بی شباهت به گل استیلی به آمریکا بود... یا نبود... حالا همکارانم اشاره میکنن که نبود.
- گزارشگر یکی از بازی های اتریش(Austria) در جام ملت های اروپا تا پایان بازی این تیم را استرالیا خطاب میکند.
- در مراسم اهدای جوایز فینال جام جهانی 2006 گزارشگر میگوید:<حالا کاناوارو جام رو میگیره...>و وقتی تصویر قطع میشود با خنده ادامه میدهد:<...و لابد بالای سر میبره!>>
4-اطلاعات فوتبالی ضعیفی دارند. بنابراین:
- در یکی از بازیهای لیگ اسپانیا-که در پخش تلویزیونی شان آمار شوتهای در چارچوب با علامت / از کل شوتها جدا میشود- وقتی گزارشگر برای بار دوم عدد 3/7 را میبیند میگوید: و باز هم اعداد ممیز دار. معلوم نیس که منظور تلویزیون اسپانیا از این اعداد چیه؟!
- در جام ملت های اروپای 96 (کمی بعد از جایگزینی قانون تفاضل گل بجای قانون نتیجه بازی رو در رو) گزارشگر آخرین بازی مقدماتی ایتالیا از ابتدای بازی اعلام میکند که یک تساوی ایتالیا را به دور بعدی میبرد. بازی مساوی میشود و گزارشگر خبر صعود ایتالیا را میدهد ولی بعد از چند دقیقه میگوید: نمیدونم چرا بازیکنای ایتالیا ناراحتن و بازیکنای چک توی اون یکی ورزشگاه دارن خوشحالی میکنن؟!
5-موقع گزارش/حواسشان جای دیگریست.(کجاست؟)
- وقتی در یکی از بازیهای لالیگا/رئال مادرید گل دوم بازی را میزند-گزارشگر میگوید: توی دروازه.حالا نمیدونم بازی 1-1 شد یا 2-0 .
- در جام جهانی 2002 گزارشگر تصویر آهسته ی گل دوم ترکیه را گل سوم اعلام میکند.(هر چی شما بگی!)
6-برای رسیدن به سبک شخصی تقلا میکنند. نتیجه میشود:
- گزارشگر بازی دوستانه تیم ملی با زامبیا میگوید: حالا توپ در اختیار سبز قامتان زامبیا قرار داره!
پی نوشت 1: راستی من الان سرقت ادبی هم کردماااا ! البته با ذکر منبع!
پی نوشت 2: سردمدار این سوتی ها جواد خیابانیه. الان چند ساله که دارم افسوس میخورم که چرا اون روزی که تو کتابفروشی دیدمش دخلشو نیاوردم...اینجاست که میفهمیم باید قدر لحظه ها رو بدونیم!
داستاني که در زير نقل ميشود، مربوط به دانشجويان ايراني است که دوران سلطنت «احمدشاه قاجار» براي تحصيل به آلمان رفته بودند و آقاي «دکتر جلال گنجي» فرزند مرحوم «سالار معتمد گنجي نيشابوري» براي نگارنده نقل کرد :
ما هشت دانشجوي ايراني بوديم که در آلمان در عهد «احمد شاه» تحصيل ميکرديم. روزي رئيس دانشگاه به ما اعلام نمود که همه دانشجويان خارجي بايد از مقابل امپراطور آلمان رژه بروند و سرود ملي کشور خودشان را بخوانند. ما بهانه آوريم که عدهمان کم است.
گفت: اهميت ندارد. از برخي کشورها فقط يک دانشجو در اينجا تحصيل ميکند و همان يک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملي خود را خواهد خواند .
چارهاي نداشتيم. همه ايرانيها دور هم جمع شديم و گفتيم ما که سرود ملي نداريم، و اگر هم داريم، ما به ياد نداريم. پس چه بايد کرد؟
وقت هم نيست که از نيشابور و از پدرمان بپرسيم. به راستي عزا گرفته بوديم که مشکل را چگونه حل کنيم.
يکي از دوستان گفت: اينها که فارسي نميدانند. چطور است شعر و آهنگي را سر هم بکنيم و بخوانيم و بگوئيم همين سرود ملي ما است. کسي نيست که سرود ملي ما را بداند و اعتراض کند.
اشعار مختلفي که از سعدي و حافظ ميدانستيم، با هم تبادل کرديم. اما اين شعرها آهنگين نبود و نميشد بهصورت سرود خواند. بالاخره من [دکتر گنجي] گفتم: بچهها، عمو سبزي فروش را همه بلديد؟ گفتند: آري. گفتم: هم آهنگين است، و هم ساده و کوتاه.
بچهها گفتند: آخر عمو سبزي فروش که سرود نميشود.
گفتم: بچهها گوش کنيد! و خودم با صداي بلند و خيلي جدي شروع به خواندن کردم: «عموسبزي فروش . . . بله. سبزي کم فروش . . . بله. سبزي خوب داري؟ . . . بله.»
فرياد شادي از بچهها برخاست و شروع به تمرين نموديم. بيشتر تکيه شعر روي کلمه «بله» بود که همه با صداي بم و زير ميخوانديم.
همه شعر را نميدانستيم. با توافق همديگر، «سرود ملي» به اينصورت تدوين شد :
عمو سبزي فروش! . . . بله.
سبزي کمفروش! . . . . بله.
سبزي خوب داري؟ . . بله.
خيلي خوب داري؟ . . . بله .
عمو سبزي فروش! . . . بله.
سيب کالک داري؟ . . . بله .
زالزالک داري؟ . . . . . بله.
سبزيت باريکه؟ . . . . . بله.
شبهات تاريکه؟ . . . . . بله.
عمو سبزي فروش! . . . بله.
اين را چند بار تمرين کرديم. روز رژه، با يونيفورم يکشکل و يکرنگ از مقابل امپراطور آلمان، «عمو سبزي فروش» خوانان رژه رفتيم. پشت سر ما دانشجويان ايرلندي در حرکت بودند. از «بله» گفتن ما به هيجان آمدند و «بله» را با ما همصدا شدند، به طوري که صداي «بله» دراستاديوم طنينانداز شد و امپراطور هم به ما ابراز تفقد فرمودند و داستان بهخير گذشت.
گفت: اهميت ندارد. از برخي کشورها فقط يک دانشجو در اينجا تحصيل ميکند و همان يک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملي خود را خواهد خواند .
چارهاي نداشتيم. همه ايرانيها دور هم جمع شديم و گفتيم ما که سرود ملي نداريم، و اگر هم داريم، ما به ياد نداريم. پس چه بايد کرد؟
وقت هم نيست که از نيشابور و از پدرمان بپرسيم. به راستي عزا گرفته بوديم که مشکل را چگونه حل کنيم.
يکي از دوستان گفت: اينها که فارسي نميدانند. چطور است شعر و آهنگي را سر هم بکنيم و بخوانيم و بگوئيم همين سرود ملي ما است. کسي نيست که سرود ملي ما را بداند و اعتراض کند.
اشعار مختلفي که از سعدي و حافظ ميدانستيم، با هم تبادل کرديم. اما اين شعرها آهنگين نبود و نميشد بهصورت سرود خواند. بالاخره من [دکتر گنجي] گفتم: بچهها، عمو سبزي فروش را همه بلديد؟ گفتند: آري. گفتم: هم آهنگين است، و هم ساده و کوتاه.
بچهها گفتند: آخر عمو سبزي فروش که سرود نميشود.
گفتم: بچهها گوش کنيد! و خودم با صداي بلند و خيلي جدي شروع به خواندن کردم: «عموسبزي فروش . . . بله. سبزي کم فروش . . . بله. سبزي خوب داري؟ . . . بله.»
فرياد شادي از بچهها برخاست و شروع به تمرين نموديم. بيشتر تکيه شعر روي کلمه «بله» بود که همه با صداي بم و زير ميخوانديم.
همه شعر را نميدانستيم. با توافق همديگر، «سرود ملي» به اينصورت تدوين شد :
عمو سبزي فروش! . . . بله.
سبزي کمفروش! . . . . بله.
سبزي خوب داري؟ . . بله.
خيلي خوب داري؟ . . . بله .
عمو سبزي فروش! . . . بله.
سيب کالک داري؟ . . . بله .
زالزالک داري؟ . . . . . بله.
سبزيت باريکه؟ . . . . . بله.
شبهات تاريکه؟ . . . . . بله.
عمو سبزي فروش! . . . بله.
اين را چند بار تمرين کرديم. روز رژه، با يونيفورم يکشکل و يکرنگ از مقابل امپراطور آلمان، «عمو سبزي فروش» خوانان رژه رفتيم. پشت سر ما دانشجويان ايرلندي در حرکت بودند. از «بله» گفتن ما به هيجان آمدند و «بله» را با ما همصدا شدند، به طوري که صداي «بله» دراستاديوم طنينانداز شد و امپراطور هم به ما ابراز تفقد فرمودند و داستان بهخير گذشت.
-----------------------------
پی نوشت1: عمو سبزی فروش!؟
پی نوشت2: سبزي خوب داري!؟
پی نوشت3: خيلي خوب داري!؟
پیش توضیح: این هم پستی که قبلاً قولش رو به آقای "sam"، در قسمت نظرات "شباهت هاي عجيب لينکلن و کندي" داده بودم...
-------------------------
اگر یک اسکناس ۲۰ دلار آمریکایی رو به درازا و از طرفی که عکس کاخ سفید هست تا بکنید:
و لبه های این اسکناس رو به طوری که انگار دارید هواپیما درست میکنید روی همدیگه بگذارید و بعد اون رو مثل شکل زیر عمودی دستتون بگیرید میتونید برجهای دو قلوی مرکز تجارت جهانی رو ببینید که در آتش دارند میسوزند! مثل شکل زیر:
نه هنوز تموم نشده، حالا اسکناس رو برگردونید و پنتاگون رو خواهید دید که داره در آتش میسوزه:
از اینجا به بعدش را همهتان بلدید، به تا کردن کاغذ ادامه بدید و هواپیما بسازید، روی بال سمت راست هواپیمای کاغذیتان کلمهی United خواهد افتاد و روی بال سمت راست کلمهی America میافتد. نام دو شرکت هواپیمایی که هواپیماهایشان به برجهای دو قلو برخورد کرد United و American بود. و صد البته اینکه: ۱۱+۹=۲۰$
این ماجرای ۲۰ دلاری رو که دیدم مطمئن بودم هیچی به جز توهم توطئه نیست و مشتی اتفاق هستش. همونطور که یادمه قدیمها روی اسکناس ده تومنی مردم دنبال نقش روباه در ریش مدرس میگشتن یا اینکه فکر میکردن پشت اسکناس ۲۰ تومنی کلمهی مرگ بر شاه نوشته شده…
اما وقتی یه خورده بیشتر گوگل کردم، دیدم که این قضیه فقط در ۲۰دلاری نیست و اسکناسهای دلار از ریز به درشت یک داستان رو دارن روایت میکنن:
پنج دلاری: برجهای دوقلو قبل از حمله
ده دلاری: اولین برج آتش گرفته است
بیست دلاری: که راجع بهش نوشتم، هر دو برج در آتش میسوزند
پنجاه دلاری: برجها فرو میریزند
-------------------------
پی نوشت1: نکته اصلی اینجاست که این اسکناسها دهها سال قبل از اینکه برجهای تجارت جهانی حتی ساخته بشن طراحی شده و بین مردم دست به دست میشدن.پی نوشت2: فارغ از توطئه بودن یا توهم بودن این ماجرا، اونی که اینها رو کشف کرده عجب بیکاری بوده و چه دقتی داشته…
Grant E. Hamilton
What We Are Coming To
from the February 16, 1895 issue of Judge magazine
What We Are Coming To
from the February 16, 1895 issue of Judge magazine
تصویری که یک نقاش در سال 1895 از ساختمان های آینده کشیده است!
هی! خانه ی کی شبیه این است؟
هی! خانه ی کی شبیه این است؟
مطمئن نیستم چطوری کار می کند ولی به صورت خارق العاده ای دقیق است. قبل از اینکه به عکس نگاه کنید توضیحات را به طور کامل بخوانید.
عکس زیر حاوی 2 دلفین کاملاً متشابه می باشد که در مطالعات روی سطوح استرس در بیمارستان St. Mary استفاده می شود.
به هر دو دلفین که از آب بیرون پریده اند نگاه کنید. هر دو دلفین کاملا شبیه یکدیگر هستند. یک مطالعه دقیق نشان داده که عليرغم اینکه هر دو دلفین شبیه یکدیگر هستند شخصی که استرس دارد اختلافاتی را بین آنها پیدا خواهد کرد.
هر چه فرد اختلافات بیشتری را بین این دو دلفین پیدا کند تحت استرس بیشتری قرار دارد.
اکنون به عکس نگاه کنید و اگر شما بیش از 2 اختلاف بین دو دلفین پیدا کردید نیاز به مرخصی دارید.
عکس زیر حاوی 2 دلفین کاملاً متشابه می باشد که در مطالعات روی سطوح استرس در بیمارستان St. Mary استفاده می شود.
به هر دو دلفین که از آب بیرون پریده اند نگاه کنید. هر دو دلفین کاملا شبیه یکدیگر هستند. یک مطالعه دقیق نشان داده که عليرغم اینکه هر دو دلفین شبیه یکدیگر هستند شخصی که استرس دارد اختلافاتی را بین آنها پیدا خواهد کرد.
هر چه فرد اختلافات بیشتری را بین این دو دلفین پیدا کند تحت استرس بیشتری قرار دارد.
اکنون به عکس نگاه کنید و اگر شما بیش از 2 اختلاف بین دو دلفین پیدا کردید نیاز به مرخصی دارید.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
نیازی به پاسخ نیست من خودم به مرخصی خواهم رفت. هرگز زندگی را اینقدر جدی نگیرید، هیچ کس از آن زنده خارج نخواهد شد!
آبراهام لينکلن در سمت راست و جان اف کندي در چپ
از عجايب تاريخي وجوه تشابهي است که اخيراً دست اندرکاران و کارشناسان امور، بين زندگي و مرگ دو رئيس جمهور اسبق آمريکا يعني «آبراهام لينکلن» و «جان اف کندي» پيدا کرده و بر آن انگشت گذاشته اند :
- آبراهام لينکلن در سال 1846 به کنگره راه يافت و جان اف کندي در سال 1946. لينکلن در سال 1860 به رياست جمهوري انتخاب شد و کندي در سال 1960!
- هر دو رئيس جمهور به خصوص بر حقوق مدني تأکيد داشته اند.
- هر دو رئيس جمهور پس از ورود به کاخ سفيد فرزندي را از دست دادند.
- هر دو رئيس جمهور در يک روز جمعه کشته شدند و هر دو هم به ضرب گلوله اي که به سرشان اصابت کرد!
- منشي لينکلن، کندي نام داشت و منشي کندي، لينکلن!
- هردو به دست فردي از اهالي جنوب آمريکا کشته شدند و هردو هم جانشيني به نام «جانسون» داشتند : اندرو جانسون که جانشين لينکلن شد، در سال 1808 به دنيا آمده بود و ليندون جانسون که بر جاي کندي نشست، در سال 1908!
- «جان ويلکس بوث» که لينکلن را به قتل رساند، متولد سال 1839 بود و «لي هاروي اوسوالد» که به زندگي کندي پايان داد متولد 1939!
- هردو قاتل اسمي سه بخشي داشتند و هر اسم از 15 حرف تشکيل شده بود!
- لينکلن در تئاتري به نام «فورد» به قتل رسيد و کندي در اتومبيلي به نام لينکلن، ساخته شده در کارخانه «فورد»!
- لينکلن در يک تئاتر کشته شد و قاتلش پس از فرار، خود را در انباري مخفي کرد. کندي از انباري هدف قرار گرفت و قاتلش پس از فرار در يک تئاتر پنهان شد!
- «بوث» و «اوسوالد» هردو پيش از آغاز محاکمه شان به قتل رسيدند.
- و بالاخره اينکه لينکلن يک هفته پيش از مرگ خود در شهر «مونرو» در «مريلند» به سر مي برد و کندي اوقات خود را با هنرپيشه اي به نام «مريلين مونرو» مي گذراند!
در واپسین لحظات حیات, عبارات مشهور از دهان شخصیتهای نامدار جهان خارج شده است که هیچکس نمیداند ایا این عبارات تحت تاثیر احساسات,ترس, هیجان و نظایر ان بیان شده است ویا انکه اخرین حرف زندگی شان را بطور ناخوداگاه بر زبان رانده اند.؟ پاره ای از انان نیز دنیای پس از مرگ را بچشم دیده اند و از مرگ بعنوان یک پدیده تاریک نام برده اند .
آخرین کلمات عجیب انسان های بزرگ
حتما شما عزیزان داستان اخرین لحظات زندگی " ارشمیدس " فیلسوف و ریاضیدان بزرگ یونان را شنیده اید, در حالی که تمام اهالی از شهر میگریختند - او نشسته بود و مشغول حل کردن یک مسئله ریاضی بود که دشمن بر او ظاهر شد و ارشمیدس گفت : کنار برو تا گرمی افتاب بر من بتابد .
" هنری واردبیچر " واعظ مشهور قرن 19 که معتقد به دنیای پس از مرگ بود و در طول حیاتش برای میلیونها نفر در اینباره موعظه کرده بود, وقتی زندگی را بدرود می گفت بازوی پزشک معالج خود را چسبید و او را بطرف خود کشید و نجوا کنان گفت : دکتر ان لحظه اسرار امیز فرارسیده است.!
" ان بولین " دومین همسر هنری هشتم پادشاه انگلستان, هنگامیکه محکوم به مرگ شد – در اخرین لحظات زندگی به یکی از دوستانش که مثل ابر بهاری سرشک از دیده فرو میریخت به خونسردی گفت : شجاع باش خوشبختانه جلاد بسیار ماهر است و گردن من بسیار باریک.!
در خارج از خوابگاه " کوئین الیزابت " ملکه انگلستان, دستجات مردم زانو زده بودند و برای ملکه شان که اخرین لحظات زندگی خود را میگذراند – دعا میکردند . حاذق ترین پزشکان بر بالین ملکه انگلستان حاضر بودند, ولی عفریت مرگ رفته رفته نزدیکتر می شد و هنگامیکه " کوئین الیزابت " مرگ را امری اجتناب ناپذیر احساس کرد, در حالیکه مشت خود را با ناتوانی تکان میداد فریاد زد : همه ثروت و دارائی من در ازای یک لحظه زمان .!
" ویلیام پورتر " نویسنده مشهور که میلیونها تن از مردم جهان, داستانهای کوتاه او را با نام مستعار "او هنری" خوانده اند – در پایان عمر در بستر بیماری افتاد و هنگامیکه مرگ بسراغ او امد, دستان دوست نزدیک خود را که کنارش ایستاده بود فشرد, چند لحظه هیچ صدائی بجز طنین نفسهای او شنیده نمی شد, سرانجام این نویسنده مشهور گفت : چارلی میترسم در تاریکی به خانه بروم .!
" جان باریمور " هنر پیشه امریکائی نیز یکی از چهره های معروفی بود که تا اخرین لحظه زندگی خود شوخ طبیعی را حفظ کرد . او پیش از مرگ ساعتها در حال اغماء بسر میبرد, ولی وقتی چشمان خود را باز کرد نیشخندی زد و به دوستان خود که با قیافه غمزده بالای سر او ایستاده بودند- گفت : دوستان من – ناراحت نباشید . امیدوارم بزودی شما را در ان دنیا ملاقات کنم .!
دکتر " ساموئل گارت " پزشک مشهور انگلیسی هنگام مرگ به همکاران پزشک خود که اطراف بستر او ازدحام کرده بودند – گفت : اقایان.. لطفا کنار بروید و بگذارید بطور طبیعی بمیرم.!
" تامس هابز " فیلسوف انگلیسی که در زمان خود از احترام خاصی برخوردار بود, هنگام مرگ گفت : اکنون خود را برای اخرین سفر طولانی خویش اماده میسازم .... جهشی در میان تاریکی.!
کنتس " روئن " که بسیار مبادی اداب بود و بخاطر سادگی و صمیمیت شهرت داشت, وقتی پایان زندگی اش فرا رسید درون بستر دراز کشیده بود . خدمتکارش وارد اتاق شد و اطلاع داد که شخصی میخواهد با کنتس ملاقات کند . این بانوی محتضر, به خدمتکارش گفت که سخنان او را روی کاغذی بنویسد و بدست شخصی که برای ملاقات امده بود بدهد . او این طور دیکته کرد : کنتس " روئن " ضمن تقدیم احترامات خود, از دیدار شما پوزش می طلبد زیرا با مرگ وعده ملاقات دارم.!
" جیمیز اسمیتسون " بنیانگذار موسسه جهانی " اسمیتسون " در واشنگتون از پاره ای جهات مرد عجیب و غریبی بود و تا واپسین لحظات عمرش, شوخ طبعی خاص خود را حفظ کرده بود . پزشکان نتوانسته بودند بیماری مرکبار او را تشخیص دهند . وقتی احساس کرد که پایان زندگیش فرارسیده است – به پزشکانش گفت : از شما میخواهم که جسد مرا تشریع کنید تا دریابید چه مرگم بوده است . من بخاطره شما میمیرم تا بتوانید علت را کشف کنید .!
" توماس ادیسون " مخترع نامدار جهان – هنگامیکه دیده از جهان بر گرفت, همه اعضای خانواده خود را به حیرت فرو برد . این مخترع بزرگ در بستر مرگ, در حالیکه به ارامی درد می کشید و همسرش دستان او را در میان دستانش گرفته بود, حالتی داشت که انگار بخواب عمیقی فرو رفته بود . در اتاق سکوت سنگینی سایه انداخته بود و فقط صدای نفس های منقطع او بگوش میرسید . ناگهان ادیسون درون بستر از جا برخاست و نشست و چند لحظه مستقیما به نقطه ای در برابرش خیره شد . سپس روبه همسرش کرد و گفت : تعجب میکنم.! انجا خیلی قشنگ است.! این مخترع بزرگ پیرامون این عبارت خود توضیهی نداد و هیچکس نتوانست منظور او را از این سخن دریابد . ایا او لحظاتی پیش از مرگ, دنیای پس ازمرگ رادیده بود .
منبع: وبلاگ جهان در محاصره ی ارواح
----------------------------------------------------------------------------
پیوست: بخش جدیدی در وبلاگ راه اندازی شده به نام "عدد بده" که در این بخش داستان ها، مقالات و عکس هایی قرار می گیرد که کمی از "دنیای شلوغی و دیجیتالی و عدد و ارقام " فاصله گرفته و بیشتر به مسائلی عاطفی می پردازد که در روز کمتر به آن ها توجه می کنیم و شاید حتا (حتی) وقت فکر کردن به آن ها را هم نداریم!


















